بنده سپاسگذار

زمستان سال قبل وقتی پستش را در یکی از صفحات خواندم، برایش پیام دوستی فرستادم تا باهم دوست شویم. آنوقت تازه مسلمان شده بود. امریکائی است. همیشه مطالبش را میخواندم و باهم تبادل نظر داشتیم.  چندی قبل برایم پیام فرستاد که درین نزدیکی ها مراسم ازدواجش است برایش دعا کنم که زندگی پس از ازدواجش دنیای تازه برایش ایجاد کند.
همین امروز باهم چت داشتیم که ازم خواست تا افغانی را برایش بیابم که کر باشد و بتواند با اشاره اسلام را برایش تدریس کند. تعجب کردم و ازش پرسان کردم تو با کر چه کار داری که ناگهان این پاسخ را برایم داد: من از نعمت شنوائی محرومم. فکر کردم شوخی میکند که دوباره سؤال کردم آیا درست می گوئی؟
گفت: آری؛ نمی توانم بشنوم. ولی ازین لحاظ هیچ مأیوس نیستم، چون این را خدا خواسته و به آنچه او راضی باشد من هم راضی استم.
برایش گفتم: خیلی معذرت می خواهم، باور بکن برایت خیلی مأیوس شدم، اما نا امید نباش خداوند حتماً نعمتی بزرگتری برای تو خواهد داد و آن همین نعمت اسلام است که الله تو را با آن عزت بخشید.
او میگفت: من مأيوس نیستم ولی گاهگاهی که نمی توانم با دیگران صحبت کنم تنها میمانم ولی با آنهم چون بیاد می آرم که الله با من است حالم درست می شود.
اینها را برایم و من تحت تأثیر سخنانش می رفتم تا آنکه اشکم ریخت و باخود گفتم: عجب بنده که ما هستیم با آنکه بزرگترین نعمات خداوند را با خود داریم ولی با آنهم خالق اینهمه را سپاس نمی گوئیم.